Αίτηση του που γράφτηκε από τον Χρυσάφη Αναστασίου, προς την ελληνική κυβέρνηση με ημερομηνία 19/6/1865.
Από το περιοδικό "Μακεδονικά"
Σεπτεμβρίου 18, 2009
Μαΐου 19, 2009
Η Απόδειξη για το πόσο καλά μας γνωρίζει ο φίλος λαός της Σερβίας.
Στην φωτογραφία βλέπουμε την αναμνηστική πλάκα του Τσιάμη Καρατάσου η οποία μεταφέρθηκε από το παλαιό νεκροταφείο του Βελιγραδίου, πάνω στην οποία υπάρχει η παρακάτω επιγραφή στην Σερβική γλώσσα …..
«Ταξιδιώτη, όταν περάσεις από αυτόν τον τόπο, τον τάφο αυτόν προσκύνησε, γιατί εδώ βρίσκεται ήρωας, ήρωας μεγάλης μάχης και ιερής, στην οποία κάθε ευτυχία της Ελλάδας έχει θεμελιωθεί και αν ποτέ πάς και σε εκείνες τις χώρες, όπου ζουν οι αδελφοί Έλληνες, εκεί μακριά, πες τους ότι ξέρουμε να εκτιμούμε τις λαβωματιές των ηρώων, γιατί και η γη αυτή έχει ποτισθεί από αίμα.»
Ναί !!! φίλοι Σέρβοι, είμαστε απόλυτα σίγουροι ότι ξέρετε να εκτιμάτε τις λαβωματιές των ηρώων, το δείχνουν τα έργα σας, το δείχνουν τα λόγια σας !!! όπως άλλωστε και τα δικά μας έργα ……………… ΝΤΡΟΠΗ !!!!!!!!!!
Αϊ Γιώργης, η εκκλησία της Νάουσας που δικαιωματικά πρέπει να διεκδικήσει τη δοξολογία του εορτασμού του Ολοκαυτώματος
http://www.foninaousis.gr/go.asp?do=news&id=1058 
Στην πλούσια ιστορία της Νάουσας υπάρχει πληθώρα στοιχείων που οι όποιες επίσημες εκδηλώσεις μνήμης ή εορτασμού γίνονται, μπορούν κάλλιστα να εμπλουτισθούν και με άλλες παράλληλες εκδηλώσεις για την ενίσχυση της μνήμης και της γνώσης σε όλους όσους θέλουν να μάθουν περισσότερα για την πόλη μας και την ιστορία της αλλά ο ρυθμός της ζωής τους το απαγορεύει να το κάνουν. Ίσως με μια πρώτη ματιά φαίνετε πολύ ρηχό αλλά πραγματικά καθημερινά διαπιστώνω ότι όλο και περισσότεροι συμπολίτες μας διψούν να μάθουν ότι έχει σχέση με τη Νάουσα, ότι μπορεί να τους κάνει υπερήφανους
Οι εκστρατείες των Αλβανών του Αλή, η επανάσταση, το ολοκαύτωμα, ο Μακεδονικός αγώνας και η νεώτερη ιστορία από τα τέλη του 19ου και του 20ου αιώνα είναι ανεξάντλητες πηγές. Οι εκδηλώσεις αυτές όμως για να έχουν την ανάλογη συναισθηματική και ιστορική αξία, θα πρέπει να ταυτίζονται με τον ανάλογο τόπο και χρόνο. Πολύ σωστά οι εκδηλώσεις που γίνονται την Κυριακή της Ορθοδοξίας γίνονται στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, συνδέοντας την ημέρα των εκδηλώσεων με την ημέρα που ο Ζαφειράκης Λογοθέτης κήρυξε την επανάσταση στη Νάουσα και έγραψε στην αιωνιότητα την πόλη μας συνδέοντάς την με τις λέξεις «ηρωισμός» και «θυσία». Συγκεκριμένη η ημέρα συγκεκριμένη και η τοποθεσία (ο ναός). Το ίδιο ισχύει και με την απόδοση τιμών στο χώρο θυσίας στους «Στουμπάνους», στον ίδιο χώρο που οι Ναουσαίες «ως άλλαι Σουλιώτισσαι» προτίμησαν τον θάνατο από την αιχμαλωσία και την ατιμία, δεν θα μπορούσε να γίνεται κάπου αλλού παρά μόνον εκεί στον ίδιο το χώρο της θυσίας.
Για την δοξολογία όμως που γίνεται την ημέρα του ολοκαυτώματος νομίζω ότι ιστορικά ο ναός του Αγίου Γεωργίου έχει κάθε δικαίωμα να φιλοξενεί τις αρχές του τόπου και να τιμά τη μνήμη των θυμάτων της Νάουσας και της Ορθοδοξίας αφού είναι το μέρος που ουσιαστικά ξεκίνησε το ολοκαύτωμα και έπεσαν τα πρώτα 30 θύματα μαζί βέβαια και με τέσσερεις ιερωμένους όπως αναλυτικά περιγράφεται στην ιστορία του Στουγιαννάκη. «Περί την 5ην ώραν της πρωίας (11ην Τουρκιστί) ο Τουρκικός στρατός εισήρχετο αθρόος δια της πύλης ταύτης (Αγίου Γεωργίου) και τα πρώτα θύματα, εκτός ολίγων περισωθέντων, ήσαν οι εν τω περιπτέρω φρουρούντες. Ο Διαμαντής προλαβών να κλείση την θύρα της περιοχής της εκκλησίας και καταλαβών τον πύργον ημύνετο καρατερώς, αλλ’ ήτο πλέον αδύνατον να αναχαιτίση τον χείμαρρον των εισβαλλόντων Τούρκων. Ο στρατός δια πελέκων εκρήμνισε την θύραν της περιοχής της εκκλησίας. Δεινή τότε επηκολούθησε συμπλοκή. Την λειτουργίαν, ήν ετέλει ο ιερεύς Παπαγιαννάκης εκ Πέτρας, επέρανεν εν μέσω του κρότου των πυροβόλων και των οιμωγών των φονευομένων. Τέσσαρες ιερείς, εν οίς ο Παπαδημήτριος Σακελλάριος και ο Παπαγεράσιμος, πνευματικός και περί τους 30 πολίται εντός της εκκλησίας μετά γενναίαν αντίστασιν εφονεύθησαν.»
Στον Άγιο Γεώργιο λοιπόν μπορεί να συνδεθεί η ιστορία με το σήμερα, εκεί οφείλουμε να θυμηθούμε, εκεί οφείλουμε να τιμήσουμε και να ενισχύσουμε την άμυνα της πόλης και όχι χάριν ευκολίας ίσως ή υποκύπτοντας στην μεγαλοπρέπεια του μητροπολιτικού ναού να τυποποιούμε την ιστορία μας με τυπικά που τόσο ξένα δείχνουν σε αυτή την ηρωική πόλη.
Μαΐου 11, 2009
Περί αλώσεως και καταστροφής της πόλεως Ναούσης και της ύπαρξης η μη προδοσίας
187 χρόνια μετά την άλωση και καταστροφή της Νάουσας και μετά από πολλές και από πολλούς απόπειρες να ερευνηθεί και να βγουν στο φως τα γεγονότα και οι συνθήκες της εποχής εκείνης σχετικά με πτώση, την άλωση, την προδοσία από τον Μάμαντη και τα πιθανά λάθη ή και παραλήψεις που μπορεί να οδήγησαν στην καταστροφή της πόλης μας, θα προσπαθήσω και εγώ (παίρνοντας από την αρχή τη δύσκολη θέση του κατηγορουμένου) με κάποιες σκέψεις που εύλογα προκύπτουν κατά την ανάγνωση της ιστορίας, να συνεχίσω αυτόν τον άτυπο διάλογο σχετικά με την ιστορία της πόλης μας. Άλλωστε η αγάπη μου αυτή για την πόλη με οδήγησε στην έρευνα και εύρεση και των δύο τόμων του Β. Νικολαϊδη (ο δεύτερος τόμος παρουσιάσθηκε σε εκδήλωση του ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ) και γενικά στην συμμετοχή μου στα κοινά της πόλης με τελευταία στην πολιτιστική εταιρεία «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ».
Θα προσπαθήσω για να γίνουν όλα πιο κατανοητά στον αναγνώστη και ιδιαίτερα στους νέους αναγνώστες να χρησιμοποιήσω αποσπασματικά κομμάτια από την ιστορία με τέτοια σειρά που σταδιακά θα επιτρέπει την αυθόρμητη εξαγωγή συμπερασμάτων, δίνοντας απαντήσεις ίσως μέσα από τα γραπτά ίσως με τη λογική αλλά και ίσως πολλές φορές με τη μέθοδο της περί ατόπου επαγωγής σε πολλά ερωτήματα.
Κατηγορούμενος λοιπόν ο Μάμαντης, κατηγορούμενοι οι μεγάλοι οπλαρχηγοί και οι επιλογές τους, κατηγορούμενος και ο λαός της Νάουσας. Βασικά ερωτήματα, κάναμε εμείς οι απόγονοι εκείνων των Ναουσαίων το χρέος μας απέναντι στην ιστορία και τους προγόνους μας? Μιλήσαμε όταν έπρεπε? Έκανε η πολιτεία το χρέος της απέναντι στην πόλη? Έκανε η πολιτεία το χρέος της απέναντι στους ήρωες και τα θύματα?
Βασικά στοιχεία που θα βοηθήσουν την έρευνα και την εξαγωγή συμπερασμάτων:
1) Η ιστορία της πόλεως Ναούσης του Ευσταθίου Ι. Στουγιαννάκη έχει γραφθεί με βάση το ανέκδοτο σχεδίασμα του διδασκάλου Δ. Πλαταρίδη τα χειρόγραφα του οποίου ο υιός του Νικόλαος παρέδωσε στον Στουγιαννάκη προς δημοσίευση. Στον πρόλογο της έκδοσης που έγινε ο ίδιος ο Στουγιαννάκης στη σελίδα 13 γράφει «Κρίσεις τινάς περί προσώπων ή πραγμάτων μετέφερα αλλαχού του κειμένου εις θέσεις καταλληλοτέρας, ή όπου ήσαν, μετά πολυχρονίους και λίαν επιπόνους διορθώσεις αυτών. Μίαν αντίφασιν εν τη περί Μάμαντη κρίσει διώρθωσα αποδώσας την αθωωτική περί αυτού κρίσιν εις τους υπερασπιστάς του Μάμαντη, εις ούς ενδίδων ο μακαρίτης περιέπεσεν εις την αντίφασιν.» έχουμε εδώ δηλαδή μία άμεση παραδοχή του Στουγιαννάκη ότι αυτός έκανε διορθώσεις και άλλαξε την αθωωτική κρίση του μακαρίτη συγγραφέα για τον Μάμαντη γιατί νόμιζε ότι ο συγγραφέας είχε επηρεαστεί από τους υπερασπιστές του Μάμαντη.
2) Η διοίκηση της πόλης γινότανε από κάποιον που εκλεγόταν από το λαό, αναγνωριζόταν από τον Κιζλάρ-Αγά και τον αποκαλούσαν άρχοντα (στα τούρκικα Μπασμπουγή = Πρόεδρος), αυτός όριζε όσους συνάρχοντες ήθελε και διοικούσε την φρουρά της πόλης (την εποχή του Ζαφειράκη η φρουρά ήταν από 300 άνδρες). Αυτός είχε απόλυτη εξουσία, δίκαζε και καταδίκαζε, τιμωρούσε και συγχωρούσε, φυλάκιζε και αποφυλάκιζε χωρίς να δίνει λόγο σε κανέναν. Μόνο η γενική συνέλευση όλων των πολιτών μπορούσε να παύσει ή να αντικαταστήσει αυτόν με άλλον. (σελίδα 48)
3) Στη σελίδα 83 ο Στουγιαννάκης γράφει ότι η πολιτική αντιζηλία μεταξύ του Ζαφειράκη του Μάμαντη και των οπαδών τους ήταν παρόμοια με αυτή των Αθηναίων Αριστείδη και Θεμιστοκλή, Κίμωνα και Περικλή και των οπαδών τους. Επίσης αναφέρει ότι πραγματικά υπάρχει η παράδοση που λέγετε από πολλούς για τα γεγονότα του 1822, η οποία χαρακτηρίζει τον Μάμαντη, τον Ζαφειράκη και τον Καρατάσο σαν προδότες, ολετήρας και αίτιους της καταστροφής της πατρίδας……
4) Έχει επίσης σημασία να θυμηθούμε την περιγραφή και τον χαρακτηρισμό των ηγετών των δύο αντίπαλων μερίδων Ζαφειράκη και Μάμαντη όπως περιγράφονται στις 117-120 σελίδες.
Ο Ζαφειράκης Θεοδοσίου Λογοθέτης, αναθρεμμένος ελληνοπρεπώς, πνεύμα οξύ και ευφυΐα σπάνια, διδάσκονταν από τους καλύτερους δάσκαλους της εποχής, Ευμαθής και φιλόπονος, Τολμηρός και δραστήριος, φίλαρχος και φιλόδοξος, ομιλητικός, μειλίχιος, χαρωπός, γενναιόδωρος και θεωρούσε πρώτη των αρετών το ευεργετείν, οξύθυμος και ευερέθιστος αλλά μπορούσε να συγκρατεί τον εαυτό του όταν νόμιζε ότι ο θυμός του θα έφερνε μεγάλη βλάβη. Μέσα στα πολλά αυτά φυσικά και επίκτητα πλεονεκτήματά του σκιά ήταν και τα μεγάλα του ελαττώματα που δεν στάθηκε δυνατό να ξεριζωθούν ή έστω να μετριασθούν μέσα από την παιδεία του και από τους μεγάλους δασκάλους του. Με την υπερβολική φιλοδοξία και εγωισμό του κανέναν άλλον δεν ανέχονταν σαν ανώτερο ή ίσο του. Ο ευερέθιστος χαρακτήρας του που δεν μπορούσε να τον καταστείλει πάντα, τον έκανε πολλές φορές βίαιο και τον έσπρωχνε σε αυθαιρεσίες και αυτοδικίες σε όλη του τη ζωή. Οποιοδήποτε πράγμα ή κτήμα επιθυμούσε το έπαιρνε αυθαίρετα και ας μην δινόταν αυτό, πλήρωνε όμως μετά και πάνω από την αξία του. Με τέτοιο τρόπο πήρε δύο σπίτια δίπλα στο σπίτι του πεθερού του και πάνω σε αυτά έκτισε το μεγαλοπρεπές μέγαρό του. Απίθανη όμως φαίνεται η κατηγορία ότι σφετερίστηκε δημόσιο χρήμα αφού τα έσοδά του ήταν τόσο πολλά που μπορούσε να ζει πολυτελέστατα να βοηθά και να αμείβει γενναία τους φίλους και αυτούς που τον υπηρετούσαν. Αλλά η επίμονη άρνησή του να δίνει λόγο για τη διαχείριση των δημοσίων εσόδων και η περιφρόνηση που έδειχνε σε όσους ζητούσαν αυτό, δικαιολογεί μερικώς την κατηγορία αυτή. Για να φαίνετε δε μεγαλοπρεπής εκτός από τα εξήντα άτομα της πολιτοφυλακής (φρουρά του) που πληρώνονταν από το κοινό ταμείο, αυτός διατηρούσε και άλλα 30-40 άτομα που όπως έλεγε τα πλήρωνε ο ίδιος. Δεν γνωρίζουμε μέχρι που φτάνει η ίδια του ενοχή στην δηλητηρίαση του Λούση Παπαφιλίππου, επίσης δεν γνωρίζουμε ακριβώς την ενοχή του στη δολοφονία του Δημητρίου Υπάτρου. Άδικη όμως είναι η κρίση κάποιων που λένε ότι από ιδιοτέλεια και φιλοδοξία προκάλεσε την επανάσταση και με αυτήν έφερε την καταστροφή και ερήμωση της πατρίδας του.
Ο Μάμαντης (Δραγατάς), ήταν 7-8 χρόνια μεγαλύτερος του Ζαφειράκη, δεν είχε τα φυσικά και ηθικά πλεονεκτήματα του Ζαφειράκη, δεν έτυχε δε και καλής αγωγής και εκπαίδευσης, παρόλο που ήταν ευφυής έμεινε αμαθής και ελαττωματικός. Ήταν περήφανος, δοξομανής και φίλαρχος, στερούνταν όμως από διοικητικά προσόντα. Ανεπιτήδειος στο να χαλιναγωγεί τα πάθη του και προπαντός τον παράλογο θυμό του, πολλές φορές έβριζε και ήταν βάναυσος. Η δύναμή του στην πόλη προέρχονταν από τους πολλούς συγγενείς του. Είχε μεγάλη κτηματική περιουσία και περνούσε «βίον αβρόν». Ήταν ιδιότροπος και συνεχώς δυσφορούσε. Ούτε με τους εμπίστους του δεν μοιραζόταν τις σκέψεις και αποφάσεις του. Μνησίκακος και εκδικητικός, δεν συγχωρούσε ποτέ για καμία αδικία που του έγινε ή έστω και να μελετήθηκε να του γίνει. Την εποχή εκείνη ο Ζαφειράκης είχε εξορίσει τον Μάμαντη ο οποίος ζούσε στη Θεσσαλονίκη (σελίδα 233) και το ότι δεν ήταν μέσα στην πόλη, είναι αδιαμφισβήτητο. Παρακολούθησε και παρέστη σαν θεατής στην εκστρατεία του Αμπουλουμπούτ και στις δραματικές σκηνές της κατακρεουργήσεως των συμπολιτών του. Αυτό συνετέλεσε στο να πιστέψουν πολλοί ότι υπήρξε προδότης και συνεργός της καταστροφής. Κατά τις φρικτές όμως εκείνες μέρες βεβαιώνεται από πολλούς ότι φάνηκε πάρα πολύ ευεργετικός σε πολλές οικογένειες, σώζοντας αυτές από τον θάνατο.
5) Ο Βασίλης Νικολαϊδης στο βιβλίο του (σελίδα 285) γράφει «Μετά από μια σύντομη αλλά ηρωική άμυνα η πόλη υπέκυψε στην επίθεση…», «…η φρουρά υποχώρησε…..», πουθενά σε όλο το έργο του δεν αναφέρει ή έστω δεν υπονοεί προδοσία.
6) Στο αρχείο αγωνιστών της εθνικής βιβλιοθήκης της Ελλάδος, υπάρχει χειρόγραφη αίτηση του Τσάμη Καρατάσου, τον Ιανουάριο του 1860 η οποία απευθύνετε στο «Σεβαστό Υπουργικό Συμβούλιο» και μέσα σε αυτήν εξιστορεί τους αγώνες της οικογενείας του και του πατέρα του, γράφει «…. Τοιουτοτρόπως, εις μάχην από μάχης θυμομαχών και εις πάν βήμα με σμήνη συμπλεκόμενος πολεμίων, συνεκεντρώθη τέλος πάντων εις Νάουσαν, και μόνος μετά των οικείων και επιλέκτων του αντέστη, κύριε Πρόεδρε, προς τεσσαράκοντα χιλιάδας εχθρών, και ημέραν και νύκτα τας φάλαγγας αυτών ανατρέπων και νέας απαντών φάλαγγας, ξιφήρης επί τέλους διέσχισε τα σμήνη των εναντίων και από πλήθους πεζών, ιππέων και πυροβόλων κεραυνωδώς διερχόμενος αφήκεν όπισθέν του τα ίχνη αίματος και καταστροφής, και μετά δισχιλίων ανδρείων έλαβε την προς την δυτικήν Ελλάδα οδόν…. Ενώ δε η περιφανής αύτη πάλη κατέπληξε τοσούτον τους πολεμίους και εις την αγωνιζομένην Ελλάδα παρέσχεν ευκαιρίαν ανέσεως, ο μακαρίτης πατήρ μου εξήλθε του πολέμου εκείνου με δάφνην θλιβερού μεγαλείου, διότι και η σύζυγος και αι θυγατέρες του και πέντε αδελφοί μου, μετά την κένωσιν της Ναούσης, έμειναν εις την λύσσαν των πολεμίων. Τοιουτοτρόπως η Νάουσα, κύριε Πρόεδρε, υπήρξεν εκ των αγιαστηρίων εκείνων, το οποίον εβράχη με εκατόμβας εχθρών δια την γενικήν σωτηρίαν, αλλ’ εβαπτίσθη συνάμα εις δάκρυα μαρτύρων και αιχμαλωσίας!.» Σε ολόκληρη την επιστολή αλλά και πουθενά αλλού ο ήρωας δεν αναφέρει και αυτός για προδοσία και το σπουδαιότερο είναι ότι δεν αφήνει έστω και κάποια υποψία, δεν κατηγορεί κανέναν.
7) Ο Τσάμης Καρατάσος συνεχίζοντας τον αγώνα για την απελευθέρωση έφτασε μέχρι του βαθμού του Αρχιστρατήγου της Μακεδονίας, έτυχε δόξης, δύναμης και αναγνώρισης, λογικό δεν θα ήταν να εκδικούνταν και να τιμωρούσε τους προδότες της πατρίδας του? Τους αιτίους του θανάτου μητέρας, αδελφών και συμπολιτών του? Δεν έχουμε καμία τέτοια ενέργεια του ιδίου αλλά ούτε και κανενός άλλου…….
Πιστεύω λοιπών ότι έχουμε ακόμη να κάνουμε με την κομματική αντιπαράθεση και τα έντονα κομματικά πάθη της εποχής που δυστυχώς η Νάουσα δεν μπόρεσε να αποβάλει ποτέ. Πιστεύω ότι μία μερίδα των Ναουσαίων ήταν απέναντι στην άλλη μερίδα και παρόλο του ότι όλοι μαζί πολέμησαν, μετά την ήττα και την καταστροφή η αντιπαράθεση συνεχίστηκε ρίχνοντας τις ευθύνες για την καταστροφή της πόλης η μία στην άλλη. Η φήμη που υπήρχε μετά τα γεγονότα του 1822, η οποία χαρακτήριζε τον Μάμαντη, τον Ζαφειράκη και τον Καρατάσο σαν προδότες, ολετήρας και αίτιους της καταστροφής της πατρίδας, δεν μπορεί να είναι μόνο προϊόν συναισθηματικής φόρτισης γιατί πάντα μετά από μία επιτυχία ή αποτυχία γίνεται ο απολογισμός και εδώ ο απολογισμός φανερώνεται από αυτή τη φήμη, όλοι τους έφταιγαν, αυτή η κομματική τους αντιπαράθεση σε συνδυασμό βέβαια με τη δύναμη, την εξουσία και τις αρμοδιότητες που είχε ο κάθε «Πρόεδρος» σε συνάρτηση και με τον χαρακτήρα του κάθε ηγέτη, οδήγησαν την πόλη στην καταστροφή.
Η καταστροφή βέβαια δεν ήταν μάταιη για την πατρίδα και τον συνολικό αγώνα της απελευθέρωσης, θα μπορούσε όμως να αποφευχθεί ή έστω να μην ήταν αυτής της έκτασης και φρικαλεότητας εάν υπήρχε αναλογικότερη αντιμετώπιση και ομαλή πολιτική κατάσταση.
Λάθη και παραλήψεις κατά την άμυνα της πόλης δεν νομίζω ότι είναι σκόπιμο να αναφερθούν σε αυτήν την γενική κρίση, υπάρχουν, άλλα περιγράφονται στη ιστορία από τον Στουγιαννάκη και άλλα εννοούνται, αλλά τα γεγονότα είναι γεγονότα και το αποτέλεσμα γνωστό σε όλους.
Εδώ θα διαφωνήσω με κάποιους που στηρίζουν την όλη ιστορία της πόλης και το ολοκαύτωμα στην προδοσία, όχι κύριοι δεν πιστεύω να υπήρχε καμία προδοσία (προδότης ήταν μόνο η διχόνοια), λάθη κάναμε αρκετά και τελικά υποκύψαμε στη μεγαλύτερη δύναμη πράγμα που αργά ή γρήγορα θα γινόταν. Ας μη νομίζουμε ότι η επανάσταση και το ολοκαύτωμα χάνουν μερίδιο της αξίας και δόξας τους χωρίς την «προδοσία», δεν μειώνονται καθόλου.
Θα συμφωνήσω όμως με τις προτάσεις του Νίκου Σπάρτση για την άμεση ανάγκη ανάδειξης του ολοκαυτώματος στο σύνολό του, όλοι μαζί οι Ναουσαίοι ας το κάνουμε στόχο για το καλό της Νάουσας και της αδικημένης ιστορίας της.
Τέλος θα ήθελα δημόσια να κάνω μία πρόταση στο Δήμαρχο της Νάουσας, είναι νομίζω αρκετά εύκολο και απλό να κατασκευασθούν πινακίδες σε διάφορους δρόμους της πόλης μας που έχουν το όνομα ηρώων, με μία σύντομη περιγραφή του ήρωα και του αγώνα του είτε απευθείας από την ιστορία του Στουγιαννάκη είτε από άλλες ιστορικές πηγές, το ίδιο μπορεί να γίνει και σε άλλα σημεία και περιοχές της πόλης όπου έγιναν μάχες ή για όποια γεγονότα έχουμε ιστορικά στοιχεία.
Νάουσα, 26 Απριλίου 2009
Σεπτεμβρίου 16, 2008
Ομήρου… αγγλικά
- Μια εργασία βασισμένη σε μελέτη της ομογενούς καθηγήτριας Αναστασίας Γονέου.
Με τίτλο "Ελληνική Γλώσσα – τροφός όλων των γλωσσών", η Αναστασία Γονέου, μεταξύ άλλων, αναφέρει:
"Η Ομηρική (Ελληνική) Γλώσσα, αποτελεί τη βάση πάνω στην οποία στηρίχτηκαν πλήθος σύγχρονων γλωσσών. Ακόμα κι αν δεν υπήρχε καμιά άλλη αναφορά, ακόμα κι αν δεν είχε διασωθεί κανένα προκατακλυσμιαίο μνημείο, θα αρκούσε η Ελληνική Γλώσσα ως απόδειξη της ύπαρξης στο παρελθόν, μιας εποχής μεγάλου πολιτισμού. Στη γλώσσα μας είναι εμφυτευμένη όλη η γνώση που κατέκτησε ο άνθρωπος, ως την παρούσα στιγμή. Κάθε ελληνική λέξη – όρος φέρει ένα βαρύ φορτίο νόησης, φορτίο που οι προγενέστεροι ‘εξόδευσαν’, για να κατακτήσουν γνωστικά τη συγκεκριμένη έννοια και να τη ‘βαπτίσουν’ με το συγκεκριμένο όνομα – λέξη".
Παράδειγμα:
AFTER = απ’ το ομηρικό: αυταρ= μετά. Ο Όμηρος λέει: "θα σας διηγηθώ τι έγινε αυτάρ".
AMEN = λατινικά: amen. Το γνωστό αμήν προέρχεται απ’ το αρχαιότατο ή μην= αληθώς, (Ιλιάδα Ομήρου β291-301), ημέν. Η εξέλιξη του ημέν είναι το σημερινό: αμέ!
BANK = λατινικά: pango απ’ το παγιώ, πήγνυμι. Οι τράπεζες πήραν την ονομασία τους απ’ τα πρώτα ‘τραπέζια’ (πάγκους) της αγοράς.
BAR = λατινικά: barra απ’ το μάρα = εργαλείο σιδηρουργού.
BOSS = απ’ το πόσσις = ο αφέντης του σπιτιού.
BRAVO = λατινικό, απ’ το βραβείο.
BROTHER = λατινικά: frater απ’ το φράτωρ.
CARE = απ’ το καρέζω.
COLONIE = απ’ το κολώνεια = αποικιακή πόλη.
DAY = Οι Κρητικοί έλεγαν την ημέρα ‘δία’. Και: ευδιάθετος = είναι σε καλή μέρα
DISASTER = απ’ το δυσοίωνος + αστήρ.
DOLLAR = απ’ το τάλλαρον = καλάθι που χρησίμευε ως μονάδα μέτρησης στις ανταλλαγές π.χ. "δώσε μου 5 τάλλαρα σιτάρι". Παράγωγο είναι το τάλληρο, αλλά και το τελλάρο!
DOUBLE = απ’ το διπλούς- διπλός.
EXIST = λατινικά: ex+sisto απ’ το έξ+ίστημι= εξέχω, προέχω.
EXIT = απ’ το έξιτε = εξέλθετε.
EYES = απ’ το φάεα = μάτια.
FATHER = απ’ το πάτερ (πατήρ).
FLOWER = λατινικά: flos απ’ το φλόος.
FRAPPER = απ’ το φράγκικο hrappan που προέρχεται απ’ το (F)ραπίζω= κτυπώ (F= δίγαμμα).
GLAMOUR = λατινικά: gramο ur απ’ το γραμμάριο. Οι μάγοι παρασκεύαζαν τις συνταγές τους με συστατικά μετρημένα σε γραμμάρια κι επειδή η όλη διαδικασία ήταν γοητευτική και με κύρος, το gramou r-glamou r, πήρε τη σημερινή έννοια.
HEART, CORE = απ’ το κέαρ = καρδιά.
HUMOR = απ΄το χυμόρ = χυμός (Στην ευβοϊκή διάλεκτο, όπως αναφέρεται και στον Κρατύλο του Πλάτωνα, το τελικό ‘ς’ προφέρεται ως ‘ρ’. Π.χ. σκληρότηρ αντί σκληρότης).
I = απ’ το εγώ ή ίω, όπως είναι στη βιωτική διάλεκτο.
ILLUSION = απ’ το λίζει = παίζει.
IS = απ’ το είς.
KARAT = απ’ το κεράτιον, (μικρό κέρας για τη στάθμιση βάρους).
KISS ME = απ’ το κύσον με = φίλησέ με (…είπε ο Οδυσσέας στην Πηνελόπη).
LORD = απ’ το λάρς. Οι Πελασγικές Ακροπόλεις ονομάζονταν Λάρισσες και ο διοικητής τους λάρς ή λαέρτης. Όπως: Λαέρτης – πατέρας του Οδυσσέα).
LOVE = λατινικά: love απ’ το ‘λάFω’. Το δίγαμμα (F) γίνεται ‘αυ’και ‘λάF ω’ σημαίνει "θέλω πολύ".
MARMELADE = λατινικά: melimelum απ’ το μελίμελον = κυδώνι.
MATRIX = απ’ το μήτρα.
MATURITY = λατινικά: matures απ’ το μαδαρός = υγρός.
MAXIMUM = λατινικά: maximum απ’ το μέγιστος.
MAYONNAISE = απ’ την πόλη Mayon, πήρε τ’ όνομά της απ’ το Μάχων = ελληνικό όνομα και αδελφός του Αννίβα.
ME = απ’ το με.
MEDICINE = λατινικά: medeor απ’ το μέδομαι, μήδομαι = σκέπτομαι, πράττω επιδέξια. Και μέδω = φροντίζω, μεδέων = προστάτης.
MENACE = απ’ το μήνις.
MENTOR = απ’ το μέντωρ.
MINE = απ’ το Μινώαι (= λιμάνια του Μίνωα, όπου γινόταν εμπόριο μεταλλευμάτων. "Κρητών λιμένες, Μίνωαι καλούμεναι". (Διοδ.Σικελ. Ε’84.2).
MINOR = λατινικά: minor απ’ το μινύς = μικρός. Στα επίσημα γεύματα είχαν το μινύθες γραμμάτιον, ένα μικρό κείμενο στο οποίο αναγραφόταν τι περιλάμβανε το γεύμα. Παράγωγο το menu.
MODEL = απ’ το μήδος = σχέδιο (η ίδια ρίζα με το μόδα (= moda).
MOKE = απ’ το μώκος = αυτός που χλευάζει.
MONEY = λατινικά: moneta απ’ το μονία = μόνη επωνυμία της Θεάς Ήρας: Ηραμονία. Στο προαύλιο του ναού της Θεάς στη Ρώμη ήταν το νομισματοκοπείο και τα νομίσματα έφεραν την παράστασή της, (monetae).
MOTHER = απ’ το μάτηρ, μήτηρ.
MOVE = απ’ το ομηρικό αμείβου = κουνήσου!
MOW = απ’ το αμάω = θερίζω.
NIGHT = απ’ το νύχτα.
NO = λατινικά: non, ne απ’ το νη: αρνητικό μόριο ("νε τρώει, νε πίνει"), ή (νηπενθής = απενθής, νηνεμία = έλλειψη ανέμου.
PAUSE = απ’ το παύση.
RESISTANCE = απ’ το ρα + ίστημι.
RESTAURANT = απ’ το ρα + ‘ισταμαι = έφαγα και στυλώθηκα.
RESTORATION = λατινικά: restauro απ’ το ρα + ίστημι, όπου το ρα δείχνει συνάρτηση, ακολουθία, π.χ. ρά-θυμος και ίστημι = στήνομαι.
SERPENT = λατινικά: serpo απ’ το έρπω (ερπετό). Η δασεία προφέρεται ως σ = σερπετό.
SEX = απ’ το έξις. Η λέξη δασύνεται και η δασεία μετατρέπεται σε σίγμα και = s + έξις.
SIMPLE = απ’ το απλούς (η λέξη δασύνεται).
SPACE = απ’ το σπίζω = εκτείνω διαρκώς.
SPONSOR = απ’ το σπένδω = προσφέρω (σπονδή).
TRANFER = απ’ το τρύω (διαπερνώ) + φέρω. Transatlantic = διαπερνώ τον Ατλαντικό.
TURBO = απ’ το τύρβη = κυκλική ταραχώδης κίνηση.
YES = απ’ το γε = βεβαίως.
WATER = απ’ το Ύδωρ (νερό), με το δ να μετατρέπεται σε τ.
Πηγή: http://durabond.ca/gdouridas/glossa2.html#2 www.xrysalogia.gr
Σεπτεμβρίου 5, 2008
Η αναβίωση του Παρθενώνος στο Tennessee
- Ακριβές ομοίωμα του Παρθενώνος στις Η.Π.Α.
Εισέλθετε τις πύλες του δωρικού ναού και φωτογραφηθείτε δίπλα στη "χρυσελεφάντινη" Αθηνά.
Δεν σας γελούν τα μάτια σας.
Το σύμβολο της Αθήνας του Περικλή, το άφθαστο αρχιτεκτονικό δημιούργημα του Ικτίνου και του Καλλικράτη μαζί με όλες τις εμπνεύσεις του Φειδία, στις ακριβείς του διαστάσεις, βρίσκεται ως ακριβές αντίγραφο στην πόλη του Nashville στο Tennessee των Ηνωμένων Πολιτείων. Ο δωρικός ναός της Αθηνάς κοσμεί το "Πάρκο της Εκατονταετίας" στο Nashville στεγάζοντας το Μουσείο Τέχνης της Πόλης. Η ανέγερσή του ξεκίνησε το 1897 κατά τον εορτασμό των 100 ετών ζωής του Tennesse και από τότε έγιναν πληθώρα αλλαγών και προσθηκών ώστε να μοιάζει με τη μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια στον αυθεντικό Παρθενώνα. Τα υλικά που έχουν χρησιμοποιηθεί φυσικά δεν βασίζονται στο Πεντελικό μάρμαρο αλλά είναι ένας συνδυασμός πέτρας, τούβλων, τσιμέντου και γύψου. Το ομοίωμα διατηρεί εκείνα τα στοιχεία που κάνουν τον Παρθενώνα ξεχωριστό.
Ενδεικτικά αναφέρουμε:
Όλα τα οριζόντια αρχιτεκτονικά στοιχεία διατηρούν μια ελαφρά αψιδωτή κλίση στο κέντρο τους, πράγμα που τον ζωντανεύουν κατά την παρατήρηση ακόμα περισσότερο. Όλοι οι εξωτερικοί κίονες κλίνουν ελαφρώς προς τα μέσα και οι γωνιακοί διαγωνίως. Αυτό δημιουργεί την αίσθηση ενός επιβλητικότερου και υψηλότερου κτίσματος από ό,τι είναι στην πραγματικότητα. Όλοι οι κίονες διαφέρουν στη διάμετρο από τους διπλανούς τους και το κενό ανάμεσά τους είναι ελαφρώς διαφορετικό. Όλοι οι κίονες έχουν τη χαρακτηριστική ελαφρά πεπλάτυνση στο μέση τους, τη λεγόμενη "ένταση".
Οι εκπλήξεις όμως δε σταματούν εδώ.
Και το εσωτερικό του οικοδομήματος μοιάζει στον αυθεντικό Παρθενώνα: Χωρίζεται σε 2 μέρη. Στο ανατολικό μέρος (Ναός) μπορεί κάποιος να απολαύσει το ξακουστό χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς που είχε φιλοτεχνήσει ο Φειδίας. Βέβαια τα υλικά πλέον είναι ο γύψος, το τσιμέντο και το ατσάλι. Ο γλύπτης Alan LeQuire ολοκλήρωσε το δύσκολο έργο του αγάλματος μεταξύ 1982 – 1990. Η επιχρύσωση έγινε μόλις το 2002. Η Αθηνά, όπως μπορεί κανείς να παρατηρήσει διατηρεί κάποιες εικαστικές προσθήκες, όπως το χρώμα στα μάτια και τα χείλη της. Σχετικά με το άγαλμα της Αθηνάς, σύμφωνα και με την ομολογία και των ίδιων, δεν είχαν διαθέσιμες αρκετές πληροφορίες καθώς το αυθεντικό άγαλμα είχε αφαιρεθεί από το ναό και μεταφερθεί στην Κωνσταντινούπολη γύρω στα 400 μ.Χ. όπου και αργότερα καταστράφηκε (πιθανότατα κατά τη διάρκεια της 4ης Σταυροφορίας του 1204 μ.Χ.).
The Pagan Files http://www.alkman1.blogspot.com/2006_09_10_archive.html
Από πού έχει κλαπεί η μορφή του Αγάλματος της Ελευθερίας στις Η.Π.Α.
Το Άγαλμα της Ελευθερίας, του οποίου η επίσημη ονομασία είναι "Η Ελευθερία φωτίζοντας τον κόσμο" (αγγλιστί "Liberty enlightening the World" γαλλιστί "la Liberté eclairant le monde"), είναι ένα κολοσσιαίο άγαλμα πάνω στην ομώνυμη νησίδα και μέσα στο άνω τμήμα του Κόλπου της Νέας Υόρκης. Το άγαλμα αυτό στήθηκε σε ανάμνηση της φιλίας των λαών των ΗΠΑ και της Γαλλίας.
Το συνολικό του ύψος είναι 93 μέτρα (302 πόδια) μαζί με το βάθρο, και κατά την εκδοχή της εγκυκλοπαίδειας Μπριτάννικα παρουσιάζει μια γυναίκα να κηρύττει την ελευθερία. Η γυναίκα αυτή κρατάει έναν πυρσό στο υψωμένο δεξί της χέρι και μια ενεπίγραφη πλάκα στο αριστερό όπου αναγράφεται η ημερομηνία 4 Ιουλίου 1776. Ένας ανελκυστήρας ανεβάζει έως το ύψος του εξώστη και μια ελικοειδής σκάλα οδηγεί σε μιαν εξέδρα παρατηρήσεως πάνω στο στέμμα που φοράει η Ελευθερία. 0 πυρσός που κρατάει βρίσκεται σε 93 μέτρα ύφος πάνω απ’ την επιφάνεια της θαλάσσης. Στη βάση του αγάλματος βρίσκεται το Αμερικανικό Μουσείο της Μεταναστεύσεως (American Museum of Immigration).
Την πρόταση για την κατασκευή του αγάλματος διατύπωσε ένας Γάλλος ιστορικός, ο Εντουάρ ντε Λαμπουλάϊγ, μετά τον Αμερικανικό Εμφύλιο πόλεμο. Συγκεντρώθηκε ένας ικανός αριθμός χρημάτων με εισφορές του γαλλικού λαού και το έργο άρχισε στη Γαλλία το 1875, υπό τη διεύθυνση του γλύπτη Φρεντερίκ-Ωγκύστ Μπαρτολντί.
Το άγαλμα κατασκευάστηκε από φύλλα χαλκού, που σφυρηλατήθηκαν με το χέρι για να πάρουν το επιθυμητό σχήμα και συναρμολογήθηκαν πάνω σε έναν σκελετό από τέσσερα γιγάντια χαλύβδινα υποστηρίγματα, τον οποίο είχε σχεδιάσει ο διάσημος απ’ την κατασκευή του Πύργου του Άιφελ, Αλεξάντρ-Γκυστάβ Άιφελ.
Το 1885 το περαιωμένο άγαλμα, που είχε ύψος 46 μέτρα περίπου (151 πόδια και 1 ίντσα) και ζύγιζε 225 τόνους, αποσυναρμολογήθηκε και φορτώθηκε για να μεταφερθεί στην Πόλη της Νέας Υόρκης. Το βάθρο, που κατασκευάστηκε μέσα απ’ τα τείχη του φρουρίου Γουντ στη νησίδα Μπέντλο, περατώθηκε αργότερα. Το άγαλμα στήθηκε στο βάθρο του και στις 28 Οκτωβρίου 1886 αφιερώθηκε στον πρόεδρο Κλήβελαντ.
Τη διαχείριση και φροντίδα του αγάλματος είχε στην αρχή η Επιτροπή Φάρων, επειδή ο φωτεινός πυρσός θεωρήθηκε ως είδος φάρου για τους ναυτιλλομένους. Επειδή όμως το φρούριο Γουντ εξακολουθούσε να χρησιμοποιείται απ’ τον αμερικανικό στρατό, το άγαλμα μεταφέρθηκε το 1901 στο υπουργείο των Στρατιωτικών.
Το 1924 ανακηρύχθηκε εθνικό μνημείο. Το 1937 το φρούριο Γουντ αποστρατιωτικοποιήθηκε και το υπόλοιπο νησί ενσωματώθηκε στο μνημείο ως περιβάλλων χώρος. Το 1956 το νησί Μπέντλο μετονομάσθηκε σε "Νησί της Ελευθερίας" (Liberty Island) και το 1965 προστέθηκε στο συγκρότημα η γειτονική νησίδα ‘Ελις, άλλοτε σταθμός μεταναστών. Η συνολική έκταση του χώρου του μνημείου έφθασε έτσι τα 23,63 εκτάρια.
Είπαμε ανωτέρω ότι κατά την εκδοχή της εγκυκλοπαίδειας "Μπριτάννικα" το άγαλμα παρουσιάζει μια γυναίκα να κηρύττει την ελευθερία, υπονοώντας ότι η γυναίκα αυτή είναι προσωποποιημένη η Ελευθερία.
Αποκρύπτουν όμως συστηματικά ότι και σε αυτό το σημείο η αθάνατος Ελλάς έχει δώσει για μία ακόμη φορά τα φώτα της. Πράγματι αυτός που σχεδίασε το άγαλμα της ελευθερίας κάπου αλλού είχε δει τη μορφή αυτή. Και η μορφή αυτή είναι η μορφή του Φωτοφόρου Απόλλωνος – Ηλίου.
Ναι αγαπητοί φίλοι. 0 φωτοφόρος Απόλλων απεικονίζεται με αυτήν ακριβώς τη μορφή. Και ευτυχώς για μας η αθάνατη ελληνική γη της Κορινθίας μας διέσωσε αυτή την εικόνα για να μπορούμε σήμερα να γνωρίζουμε την αλήθεια.
Η μορφή του φωτοφόρου Απόλλωνος βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο της Κορίνθου, περνά όμως απαρατήρητη για τον επισκέπτη που δεν είναι υποψιασμένος. Βρίσκεται σε μία τρίπτυχη πλάκα μαζί με άλλες δύο παραστάσεις. Η μία, στο αριστερό τμήμα, απεικονίζει έναν Άγγελο, μορφή όμοια και ίδια με αυτήν της Χριστιανικής πίστεως, και είναι κατά τους αρχαιολόγους η μορφή της θεάς Εκάτης. Στο δεξιό τμήμα απεικονίζεται ρόδακας. Και στην μέση ω του θαύματος!!! Η μορφή του φωτοφόρου Απόλλωνος, ίδια με αυτήν του αγάλματος της Ελευθερίας! Η πνευματική ιδιοκτησία είναι πασιφανές σε ποιόν ανήκει.
Λέγεται από ανθρώπους της Κορίνθου που γνωρίζουν ότι ο διευθυντής της Αμερικανικής Αρχαιολογικής αποστολής, σώφρων και έντιμος άνθρωπος, έχει δηλώσει ότι οι Αμερικανοί πρέπει να έρχονται να προσκυνούν στο χώρο του Μουσείου όπου η μορφή του φωτοφόρου Απόλλωνος, διότι είναι η πηγή του εθνικού τους συμβόλου.
Αν όντως είναι έτσι εύγε στον άριστο άνδρα. Πάντως αποφάσισα να αποκαλύψω στους συνέλληνες το θέμα και κυρίως στους ομογενείς μας των ΗΠΑ, για να ενημερώσουν τους Αμερικανούς ότι το εθνικό τους σύμβολο, το οφείλουν στην Ελλάδα και στους Έλληνες. Δεν θα είναι εξ άλλου οι μόνοι.
Όλα σχεδόν τα σύμβολα είναι Ελληνικά. Οι Τούρκοι πήραν την ημισέληνο απ’ το νόμισμα των Βυζαντίων που απεικόνιζε τη νίκη τους επί του Φιλίππου σε μία νύχτα που το χάσικο φεγγάρι με το αστέρι ενεφανίσθησαν με την ίδια ακριβώς απεικόνιση στον ουρανό.
0 Αδόλφος Χίτλερ οικειοποιήθηκε την περίφημη "swastika" των αρχαίων Ινδών ή "τετράγαμμα" ή και "γαμμάδιον", που κοσμούσε και το ιμάτιο της Αθηνάς του Παρθενώνος, ως ένα απ’ τα κατ’ εξοχήν ωραιότερα σύμβολα των Ελλήνων και κάνοντάς το, ο Αδόλφος Χίτλερ, σύμβολο του ναζισμού. Οι σκοπιανοί οικειοποιήθηκαν το αστέρι της Βεργίνας, οι δε υπόλοιποι βόρειοι γείτονές μας το Δικέφαλο Αετό του Βυζαντίου.
Στις ημέρες μας όμως οι Έλληνες δεν γνωρίζουν και δεν θυμούνται. Η παγκοσμιοποίηση έχει παίξει καλά το παιχνίδι της. Άλλοτε αποκρύπτει, άλλοτε παραποιεί, άλλοτε διαστρεβλώνει τα γεγονότα. Είναι αυτό που έχει γράψει ο μεγάλος Θουκυδίδης στο Γ,82,4: "Και την ειωθυίαν αξίωσιν των ονομάτων ες τα έργα αντήλλαξαν τη δικαιώσει", που αποδίδεται "για να δικαιολογούν τις πράξεις τους άλλαζαν ακόμα και τη σημασία των λέξεων".
Έτσι δε γίνεται σήμερα; Απλό παράδειγμα, και δεν είναι το μόνο, αποτελεί ο γλυπτός διάκοσμος του Παρθενώνος, έργο του Φειδία. Έχουμε φθάσει σήμερα σε τέτοιο σημείο διαστρεβλώσεως, που τα γλυπτά του Παρθενώνος είναι γνωστά παγκοσμίως με τον όρο ελγίνεια μάρμαρα. Καταλαβαίνετε τι λέω; Τα περίφημα γλυπτά του Παρθενώνος, τα γλυπτά του Φειδία, δεν είναι γνωστά με το όνομα του δημιουργού αλλά με το όνομα του κλέφτη. Αιδώς! Αλλά για αυτό το θέμα προτίθεμαι να επανέλθω με εκτενές άρθρο και πολλά στοιχεία.
Προς το παρόν να γνωρίζουν οι συνέλληνες και ιδιαιτέρως οι συμπατριώτες μας των ΗΠΑ, και να το μεταφέρουν στους Αμερικανούς, ότι το εθνικό τους σύμβολο, το άγαλμα της Ελευθερίας, έλκει την καταγωγή τής μορφής του απ’ την Ελλάδα και ιδιαιτέρως απ’ τη μορφή του φωτοφόρου Απόλλωνος. Τούτο δε μπορούν να το αποδείξουν αλλά και να το θαυμάσουν στο Μουσείο της Κορίνθου, το οποίο τους καλούμε να επισκεφθούν το συντομότερο.
Ιουλίου 9, 2008
Εριοβιομηχανία Ναούσης Λαναρά – Κύρτση
Φωτογραφία εποχής που φαίνεται ο Βασιλεύς Παύλος και η Βασίλισσα Φρειδερίκη, στο εργοστάσιο του Λαναρά – Κύρτση.
