| Στο αγρόκτημα Νάουσας και κάτω απο την πόλη, μεταξύ του Σ.Σ.Ν. – του Κοπανού – της κτηματικής περιοχής "Στύλος-Καμάρα" – της περιοχής που είναι η Σχολή του Αριστοτέλη – του δρόμου των ισβορίων προς ΣΣΝ – η περιοχή Καραγάτσι και ο αρδευτικός αύλακας Τζιουμέλας έως και την φάρμα Λαναρά, οριοθετείται η κτηματική περιοχή "Τζιουμέλα Νάουσας".
Είναι περιοχή αρδευόμενη (δηλαδή μπορεί να αρδευτεί στο σύνολό της) και σύμφωνα με τα στοιχεία του ΤΟΕΒ έχει συνολικά περίπου 1600 στρέμματα και από αυτά κατά την χρήση του 2007 τα 600 είναι χωρίς καλλιέργεια ενώ τα υπόλοιπα 1000 με καλλιέργειες οπωροφόρων δένδρων κυρίως Ροδακινιάς αλλά και λίγων Δαμάσκηνων Μήλων και Αμπελιών.
Η περιοχή καλύπτεται αρδευτικά από : α) ανοιχτό δίκτυο με τσιμεντένιες διώρυγες αλλά και χωμάτινα αυλάκια που έχουν ως πηγή υδροδότησης το "Φράγμα Λαναρά" που βρίσκεται λίγα μέτρα πριν την Σχολή του Αριστοτέλη και επί της Αράπιτσας. Το δίκτυο αυτό διακλαδώνοντας καλύπτει έως και το τελευταίο αγρόκτημα της περιοχής και ταυτόχρονα τροφοδοτεί περιοχή του "Κοπανού" και των "Μονοσπίτων". Σύμφωνα με τους ισχύοντες κανονισμούς άρδευσης το νερό του φράγματος Λαναρά το έχει το αγρόκτημα της Νάουσας για δέκα ημέρες ενώ για πέντε ημέρες ο Κοπανός και τα Μονόσπιτα (έτσι κάθε 15 ημέρες γίνεται η αλλαγή της χρήσης από την 1η Μαΐου κάθε έτους μέχρι και τη λήξη της αρδευτικής περιόδου). β) Κλειστό με υπό πίεση αρδευτικό δίκτυο, με πηγή υδροδότησης i) την τεχνητή δεξαμενή στο φράγμα "Παπατάνου" και ii) την γεώτρηση "Τζουμέλας" που καλύπτουν και το μεγαλύτερο τμήμα της περιοχής αρδεύοντας τα αγροτεμάχια με σύστημα σπρέϊ.
Το οδικό δίκτυο που υπάρχει είναι από χωμάτινους δρόμους και συνδέει με ευκολία την περιοχή με την πόλη της Νάουσας δια μέσου της Σχολής Αριστοτέλη, με τον Κοπανό δια μέσου της υποπεριοχής της "Καραγάτσι" και με την επαρχιακή οδό Βέροιας-Σκύδρας στο σημείο "Δραγουμάνου-Λιακόπουλου".
Δίκτυο ύδρευσης επίσης καλύπτει την περιοχή με νερό των "Ισβορίων" (Σχολή Αριστοτέλη) και αγωγό που επεκτείνεται απο τις πηγές έως τον ΣΣΝ και την υποπεριοχή "Καραγάτσι".
|
La Val Jumela (Val Giumella in italiano) è una profonda insenatura che si snoda a partire da Meida, frazione di Pozza di Fassa (1320m) in direzione est, fino a confinare con la conca di Ciampac. La parte bassa della valle segue il percorso del Ruf de Jumela, risalendo ripida i boschi alla base del Buffaure (2263m). In località Ciamp de Vich, a 1850m di altitudine, si stacca sulla destra una valletta, chiamata Val Jomelina, che rimonta fino alla cresta del Bufaure de Sot. Da questo punto in poi il bosco si fa sempre più rado e la conca prosegue in ampi pascoli, costellati di baite e malghe, alcune delle quali ancora attive per la produzione di latte, panna e formaggio (Malga Jumela 1978m; Malga Jumela de Sora 2200m). La parte terminale della Val Jumela è un ampio anfiteatro erboso che risale fino al valico della Sella Brunech (2428m), confinante con la conca di Ciampac.
Il versante meridionale della Val Jumela è delimitato inizialmente dalla cresta erbosa del Bufaure de Sot (2263m), che risale dolcemente fino al cucuzzolo del Col de Valvacin (2372m) e alla piramide del Sas de Adam (2430m; vedi foto), da cui si gode di uno dei migliori panorami della valle. La cresta prosegue abbastanza pianeggiante passando per la cima del Veie (2408m) e chiudendo la vallata ai 2480m del colle esattamente soprastante la Sella Brunech. Il versante settentrionale, invece, inizia con il Sas de Pere da Fech (2125m), su cui è posizionata una grande croce visibile chiaramente anche da Pozza; la cresta con continui saliscendi continua poi verso est raggiungendo il Col Bel (2436m), fino alla Sela de Ciamol (2354m), il passo che si apre verso la parallela Val de Grepa. Il tratto finale culmina con l’Aut (2490m), che domina la Sella Brunech.
La Val Jumela è diventata tristemente famosa per la recente querelle tra ambientalisti e impiantisti del Dolomiti Superski riguardo alla costruzione del collegamento tra le due skiareas del Ciampac e del Buffaure. Nella parte alta della Valle sono stati costruiti due impianti (Seggiovia Orsa Maggiore e Seggiovia Pala del Geiger), il cui aspetto ha profondamente deturpato un ambiente selvaggio e pressoché incontaminato. Oltre ai piloni che attraversano i pascoli, sono state gettate enormi quantità di cemento per la costruzione delle stazioni di partenza e arrivo, nonché per le piazzole di arrivo delle piste (vedi foto). Se a questo aggiungiamo il rumore prodotto dai mezzi di manutenzione degli impianti, si ottiene una situazione di grande turbamento recata alla fauna e alla flora di questa vallata che, al contrario di quanto sostengono gli impiantisti, non è affatto un luogo deserto e privo di attrattive.
Vedi anche
|
